در یک اقدام بی سابقه، کتاب شعر ۱۲۵ شاعر جهان برای مردم هزاره منتشر شد

20140211-193259.jpg

دفتر شعر ۱۲۵ شاعر مطرح جهان از 68 کشور برای مردم هزاره باعنوان”شعر برای هزاره؛ مجموعه شعر چند زبانه و شعر مشترک” به ۱۷ زبان زنده جهان در ۶۰۰ صفحه، منتشر شد.
کامران میرهزار شاعر ونویسنده فعال هزاره مقیم ناروی، مسوولیت اصلی هماهنگی و نیز ویراستاری این کتاب را برعهده داشته است.

دفتر شعر ۱۲۵ شاعر مطرح جهان از 68 کشور برای مردم هزاره باعنوان شعر برای هزاره مجموعه شعر چند زبانه و شعر مشترک به ۱۷ زبان زنده جهان در ۶۰۰ صفحه، منتشر شد.
آقای میرهزار به خبرگزاری بخدی گفت که ده ها تن از شاعران مشهور بین المللی، مترجمان حرفه ای شعر و ویراستاران، حدود یکسال با هم بصورت مدام کار کرده اند تا اين دفتر آماده شود.
به گفته او، این دفتر شعر نه تنها شعرهایی اختصاصی برای مردم هزاره می باشد، بلکه با فرم ها، تکنیک ها و شگردهای مختلف ادبی که در خود جای داده ، یکی از بهترین نمونه کتاب ها از شعر معاصر جهان نیز هست.
او تاکید کرد که در این دفتر از هایکو و تانکای جاپانی، شعر آبسترک و دیداری برازیل، فرم های مختلفی از ادبیات جادویی آمریکا لاتین، در هم پیچیدگی و فلسفه در شعر غرب اروپا، سیال ذهن شرق اروپا، شعر دیداری و نمایشی ناروی و ادبیات روان آفریقایی را می توان خواند.
در کنار این، شعر بلند و مشترک شاعران جهان برای مردم هزاره نیز شعری چند فرمی می باشد که در آن می توان تصاویر و فضاسازی هایی ناب را یافت.
ایده گردآوری و چاپ این کتاب زمانی شکل گرفت که کشتار مردم هزاره در کویته پاکستان به یک اعتراض جهانی برضد نسل کشی، تبدیل شد.
در چندین رویداد خونین در کویته پاکستان ده ها باشنده هزاره این شهر، در رویدادهای انتحاری و انفجار کشته و شمار زیادی نیز زخمی شدند.
این ترورها از سوی گروه های افراطی مذهبی و قومی در پاکستان صورت گرفتند که با واکنش های گسترده جهانی در مناطق مختلف روبرو شد و باعث تظاهرات و اعتصاب غذای شمار زیادی از شهروندان کشورهای مختلف شد.
در پشت جلد این کتاب به قلم کامران میرهزار آمده است:” در این کتاب هر شعر جهان خود را دارد و همه ی شعرها در یک چیز با هم پیوند دارند و آن جهان هزاره است.”
کامران میرهزار می گوید که این دفتر شعری ست که نه تنها هر هزاره ای باید آن را در خانه ی خود داشته باشد، بلکه هر خواننده ی جدی ادبیات نیز باید آن را بخواند تا نسبت به بخش مهمی از جریان زنده ی ادبیات جهان آگاه شود.
دفتر شعر شاعران جهان برای مردم هزاره به زبان های انگلیسی، اسپانیایی، کاتالان، ژاپنی، ناروژی، ترکی، هزارگی، ایتالیایی، یونانی، آلمانی، ایرلندی، عبری، رومانیایی، فرانسوی، ارمنی، مجاری/ هنگری و پرتگالی است.
ترجمه انگلیسی شعرهایی که به زبان هایی غیر از زبان انگلیسی آفریده شده اند، همراه متن اصلی آمده است.
تصویر و زندگینامه ی کوتاهی نیز از 125 شاعر این دفتر نیز، همراه با شعر آنان درج شده است.
در انتهای این کتاب، نامه ی 354 تن از شاعران جهان از 97 کشور در حمایت از مردم هزاره آمده است.
این کتاب در دو شکل گالینگور (hardcover) و گلاسه (paperback) به بازار آمده است و در تمام فروشگاه های اینترنتی معتبر مانند آمازون در دسترس است.
میرهزار می گوید که در جریان ماه فبروری، کتاب در تعدادی از کتابفروشی های انگلیسی زبان نیز در دسترس قرار می گیرد.
نسخه الکترونیکی این کتاب نیز که برای ابزارهایی همچون کیندل، آی پد و تلفون های هوشمند طراحی شده نیز به زودی به بازار کتاب خواهد آمد.

ادريس جويا – المان

Advertisements

The German CIA

image

This weekend, the security conference in Munich, Germany, has come to it’s end. There were talks about a “new responsibility” of Germany in the world by president Joachim Gauck, foreign minister Steinmeier and the defense minister von der Leyen. This shows that the age of Germany being banned from any military action since the end of the Second World War is definitely over. In fact, the country’s worldwide interventions have increased continuously. Apart from wars Germany wages around the globe, it has become an essential part of US military security institutions. The country hosts NSA branch offices that constantly update their spying methods. Secret CIA torture prisons are operated from a logistics office in Frankfurt. The US army carries out drone attacks targeting North Africa and the Middle East from computers in Stuttgart. And it’s internal secret service, the BND, has taken on a watchdog role transmitting information to “befriended’ intelligence agencies in the US. A common method is interviewing refugees who newly arrive in Germany in order to gather useful information. The “main office for surveying and examination”, often disguised as the “internal controlling institution of foreigners” operates in the thirteen central refugee camps for new arrivals. It is a branch of the German secret service with the aim to get onto potential terroristic activities. In the past years it mainly questioned refugees from Somalia, Syria and Afghanistan. Of course, the information gained isn’t guaranteed to be true, yet still it often leads to deadly drone attacks by the USA. An example for how far the effects of this practice reach has taken place in 1999. Rafid Ahmed Alwan fled Iraq to seek political asylum in Munich. He claimed to be a chemical weapons expert and director of a plant manufacturing these. He also reported movable units producing chemical weapons. This information was handed on to the US defense intelligence agency as well as to the CIA. Alwan’s allegations where later used by president Bush to legitimate the war on Iraq, claiming Baghdad was illegally producing chemical weapons. There were no talks on whether the claims made by a single person might be false.

It is said that refugees who agree on giving information on to the BND or to work as spies have a bigger chance to get a residence permission in Germany. This was, of course, denied by officials. Considering the pressure lasting on refugees that fear persecution or even death when forced to return to their home country, it makes one doubt the legitimacy of lethal drone attacks. Even marginal information dropped in an interview can lead to the killing of innocent lives, looking at the poor precision with which drones hit their targets.
Whether BND agents operate directly as interviewers or undercover is often hard to tell. Camouflaged as trainees in institutions and organizations, they collect information about alleged terrorists, addresses or phone numbers in casual conversations. Germany is definitely involved in the USA’s war on terror. Most of it might be underground and not directly visible. Yet still, the roots of the secret war that Germany wages for the US reach deep.
Edris Joya
Afghan Freelance Journalist – Germany

Afghanistan- Karzai Keeps His Word

20140204-205057.jpg

By Dr. Hussain Yasa

On Saturday, January 25, 2014 President Karzai announced in two different events in Kabul that he would not sign the Bilateral Security Agreement (BSA) with the United States unless they met his preconditions. Keeping up his anti American rhetoric, he declared that Bagram had become a production line turning out Taliban. He denounced US troops for detaining and humiliating innocent Afghans and forcing them upon release to stand against their people and country. Karzai was unmoved by the dossiers produced by the US and his own security apparatus containing evidence that many of the detainees are dangerous and have been involved in killing Afghan and NATO troops as well numerous civilians.

Karzai waxed lyrical on his favourite theme, the Bilateral Security Agreement. Despite the famous unending American optimism, the issue seems stuck in a cul de sac. Karzai compared the BSA to the infamous Durand Line and Gandamak agreements. Afghan nationalist historians consider these to be humiliating agreements signed under duress. Karzai in his words stopped one step short of equating the BSA with Gandamak. But his body language said it all appreciated by the Afghanistan historians. He didn’t use the same wordings but his body language and tone proclaimed that signing the BSA would be as dishonourable as Emir Yaqub Khan going to a British camp in Gandamak to sign away Afghan territory and sovereignty.
Over the years Karzai has sporadically blamed the United States for many failures in Afghanistan. But he crossed a red line in the US-Islamic Forum held in Qatar on June 9-11, 2013, when he said that the US is responsible for the growing extremism in the Islamic World.
Then on October 07, 2013 talking to the BBC, Karzai lashed out at NATO, describing it as the cause of suffering for Afghans because of its role in killing innocents.
On December 10, 2013 talking to the French Newspaper “Le Monde” he, said that the US is absolutely acting as a colonial power.
On January 28, 2014 the Washington Post quoting a senior official within the government reported that Karzai believes that recent terrorist attacks were orchestrated by the US to undermine his government. Karzai made similar allegations over three years ago, when the three days Consultative Peace Jirga was attacked by the Taliban on June 02, 2010. Soon afterwards he sacked his Intelligence Chief and Interior Minister for failing to provide security to the grand meeting of Afghan elders.

The Issue of Civilian Casualties
Over the centuries the ugliest side of war has been the killing of non-combatants. One of the most reprehensible way in which this happens is when a warring group uses innocents as a human shield. The Taliban and their Al Qaeda partners already acquired a reputation for their brutal ways of dealing with civilians from the time the Movement was formed in 1994.

There have been dozens of reports of civilian casualties in Afghanistan since the start of “Operation Enduring Freedom (OEF)” in 2001. Many incidents are indeed tragic and civilians uninvolved in the hostilities have been killed or injured. Despite all the sales talk about precision bombing, the most advanced military sometimes gets it wrong and ordinary people suffer. But the asymmetric tactics adopted by the Taliban and Al Qaeda have deliberately increased the risks to civilians. Insurgents consciously use civilians as a human shield.

Initially after the early incidents of civilian casualties both Afghan and NATO troops tried to mitigate the risks to civilians by insisting on precise intelligence before conducting operations. But things changed around 2005. Karzai’s love affair with the international community started to break up in the period before the second countrywide elections. It was realized worldwide that one of the obstacles on the path to a prosperous and peaceful Afghanistan was growing corruption. Reaction against this had boosted support for the Taliban as they started to gain ground in the rural areas. It was admitted officially and by the various non government organizations that the various layers of government, up to the Presidential Palace, were involved in a wide range of corrupt practices. Since, there was no will to fight corruption, with the passage of the time it was slowly institutionalized and infiltrated into almost every walk of life. There are many reports and pieces of research showing that corruption has gone beyond the level at which it is realistic to curb it by ordinary formal measures.

Karzai faced a challenge as he was asking for more money from international donors to be spent through the channel of his corrupt administration. The world community was reluctant. The problem was compounded by the lack of capacity of the various ministries to properly disburse their development and ordinary budgets.

Karzai highlighted the issue of civilian casualties in direct proportion to the demands for transparency and a corruption-free Afghan administration.
Just like the Taliban, Karzai chose to hide behind a human shield. From 2006 onwards there were multiple incidents in which Karzai’s team announced higher civilian casualty figures than indicated by reliable reports from the field. Egged on by the President some unscrupulous people even dug fake graves to attract the attention of Media and to claim more money as compensation. Quite apart from the politics of the matter, this manipulation was deeply insulting to the real civilian casualties. Local and International media reported more than a dozen times replays of the dispute between Karzai and his international allies and no technical or diplomatic measures could reconcile their different takes on the many incidents.

The last high profile case of civilian casualties was reported on January 16, 2014 in a fierce battle in Ghorband between Afghan and NATO troops on one side and the Taliban on the other. Once again on the issue of exaggeration of casualties the Taliban and Karzai were on the same page. Karzai appointed Abdul Sattar Khawasi, a pro Taliban MP, as the head of the fact-finding commission to investigate this matter. The evidence provided to the Afghan National Security Council bizarrely drew on material collected from Taliban sources. Once again Karzai blasted the US and made Ghorband his latest excuse for not signing the BSA. Soon afterwards, the Governor of Parwan Province, another MP and members from the affected families dismissed the results of the presidential inquiry as concocted.

The Taliban Prisoners
Afghans and the world were surprised when they found that Karzai is even more keen than the Taliban on pursuing the issue of Guantanamo prisoners, captured during the OEF. There include notorious Taliban commanders who were involved in systematic massacres of the people in the Northern and central Afghanistan.

The extrajudicial release of Taliban has become more prominent after Bagram Detention Center was handed over to Karzai last year. However Karzai was presiding over the release of Taliban fighters and terrorists for many years before he got his hands on the keys to Bagram. His former Intelligence Chief admitted this fact many times even in his briefings to the open sessions of Parliament.

President Karzai never took the “War on Terror” seriously, not even in the heady days of 2001. As a leader, Karzai modeled himself on those old Mujahideen commanders who were accused of letting Osama and friends slip away from Tora Bora in December 2001. He never acted as a reliable partner to the more than 100,000 NATO combat troops in their efforts to overcome the Taliban. He desperately tried to limit the capabilities of the troops by creating obstacles in their way and objecting to detentions, home searches, night raids and air support.

Karzai’s game was to use ISAF against the North rather than the Taliban. He even tried to trick the Americans into bombing General Dostam, by concocting reports that this northern figure was involved in a rebellion. It would have been a disaster if the Americans had fallen for this particular canard, although no doubt Karzai would have wept crocodile tears.

And while the US has been lavishing billions of dollars on the Afghan National Security Forces (ANSF), Karzai has never trusted his own army and is more interested in staving off an imagined coup than in leading the army against the country’s enemy. Bizarrely he identifies much more with the Taliban as the army of his native community. Probably in private he watches Taliban propaganda videos and cheers as their militants blow up American humvees. He dreams of having the Taliban Movement under his command and using it to dominate Afghanistan and smash the anti-Taliban constituency politically and militarily.

Karzai calculates that by releasing Taliban insurgents from the prison he is strengthening the Taliban military. He knows that released militants go back into action. Releasing them is an act of war by someone who sees himself as commander in chief.

Reluctance in Signing BSA
Everyone in Afghanistan is aware of the importance of the Bilateral Security Agreement (BSA) with the US. A vast swathe of public opinion believes that it is critical for the economy and security of the country and that there is a real risk of state collapse if Afghanistan does not sign. But Karzai has used the crudest possible tactics to delay it, by posing the US as the monster rather than the ally.

There are many complex conspiracy theories about this aggressive attitude of president Karzai toward the US. The reality is much simpler. Karzai is acting out a fantasy. He is behaving like an adolescent addicted to the comic strips of his childhood, who desperately wants to look like a batman-superman hero. In the Karzai fantasy world he has a cartoon image of the heroes of Pashtun history, such as Ahmad Shah Abdali, who founded a dynasty in the second half of the eighteenth century.

There were many critics in Afghanistan over his growing anti US rhetoric, since it strengthened the Taliban’s case. They have long considered America as enemy number one for ousting their regime in 2001 with the help of their previous utmost enemy the then Northern Alliance.

In addition to his growing anti US sentiments, he has also been threatening the community leaders from the Northern anti Taliban constituency, telling them that if he does not get his way, he may be obliged to bring back the Taliban. He has repeated this threat many times since he came to power in 2001 as the head of the Afghan Interim Administration. Karzai’s implied message to the Non Pashtun communities was that the dismissal of the Taliban administration would not change the fundamental balance of power in the country. They were fated to live under Pashtun rule and they should be thankful to have a soft Pashtun ruler. Karzai tried to convey to the Non Pashtuns that his rule is ordained by God and brings with it divine blessings. They should rejoice since they have all those freedoms which the Taliban brutally seized from them, at least there have been no more systematic ethnic cleansing, scorched earth policy and Stone Age interpretation of religion mixed with traditions unmatched to their life style. The threat to bring back Taliban was not just directed to the Non Pashtuns but also to the International Community led by NATO.

He tried to convince the US to divert the war towards the Northern Alliance rather than concentrating on Taliban. He always considered the Taliban as his brothers, including their fugitive leader Molla Omar. He posed the Northern Anti Taliban constituency as the strategic threat to the system. This ethnocentric mindset of the president is also mentioned in “Duty” the memoire of Robert Gates, the former US Secretary of Defense. It should not be forgotten that Karzai tried hard to become one of the comrades of Molla Omar and lobbied to be the permanent representative of the Islamic Emirates of Afghanistan in New York. Ironically, the Taliban turned him down as incompetent and unreliable. He met with Mullah Baradar and tried to negotiate with the Taliban leadership at the time of the Taliban retreat from Kandahar in 2001 but failed to get the US to buy into the deal he wanted to offer. For a while Karzai and his associates dismissed the Taliban as useless tools because they allowed the mishandling of the Al Qaeda confrontation with the US to disrupt their campaign to conquer Afghanistan.

Karzai feels that BSA would be an obstacle in his way to reach to his dreams. He harbors illusions that the US with its huge resources might give him terms which would help him to achieve his ethnocentric agenda. In any case, he considers the BSA useless if America is just to stay in Afghanistan and train the ANSF and do counter-terrorism. After all he does not trust the ANSF and considers the terrorists his brothers.

Elections 2014
The international community is pinning hopes on the 2014 elections to consolidate Democracy in Afghanistan. But the bitter reality is that none of the elections which Karzai and his cronies have presided over since 2004 has been anywhere near to meeting international norms. The 2004 countrywide presidential polls conducted under the supervision of the UN were just a formality. The second presidential election in 2009 was marked with huge systematic rigging. But in his Goebbels-like parlance, Karzai still denounces the 2009 Election Commission’s act of rejecting one million votes from stuffed ballot boxes as “foreign interference”. His blatant refusal to acknowledge that ballot box stuffing has become a feature of Karzai-era elections is as clear a declaration as you could expect that this time too he plans to tell his administration to stuff the boxes for the palace-favored candidate.

One should admire the opposition leaders for going to polls even after understanding this fact. Probably they want to test the last hope for a democratic Afghanistan.

Many hope that the upcoming Presidential Polls could be a means for a peaceful transition of power. But that is the least likely outcome as it doesn’t match the Afghan ruling culture. For Karzai the upcoming elections will be nothing but another round of a systematic ballot stuffing for the candidate of his choice, who will be determined in coming weeks. Following in the steps of his predecessor rulers by staying on for life seems to be impossible. So he dreams instead of continuing his rule indirectly.

Karzai wants a free hand to manipulate the electoral process. Therefore, with another nod to Goebbels, he proclaims that he demands the Americans promise elections will be free and fair. The message is simple – back off and let me rig as I like. .

Peace Process

He was never sincere regarding the peace process to end the war in Afghanistan. For him peace is nothing more than the unity of his native community under his sole command. The few Non Pashtuns whom Karzai has ostensibly involved in the process have been systematically side-lined. He is dealing with the peace process either through his family members or his loyal comrades. Meanwhile, partly inspired by the realization that the President deliberately marginalized him and cut him out of any serious discussions on negotiations, the High Peace Council chief Sallahuddin Rabbani, the son of the non Pashtun ex-president assassinated by the Taliban on September 20, 2011, has joined the camp of the main opposition presidential candidate.

Karzai wishes that the US would use all its capabilities to bring the Taliban to the negotiating table and pressurize them to accept Karzai. This is impossible. Karzai dishes out some of his harshest criticism to anyone who dares suggest that Afghanistan’s conflict is fundamentally an internal one rather than international. Never mind that ninety percent of current armed clashes involve Afghan fighting against Afghan, Karzai wants to portray himself as the nationalist hero simultaneously standing up to both Pakistan and America. He also denies that the Taliban control parts of Afghanistan and believes that the sanctuaries are beyond the borders. It is the job of US to finish them by using its maximum military capability and to pressurize Pakistan to bring Taliban under his command, again an impossible task.

Conclusion

1. Karzai will continue his anti US rhetoric to curry favor among his native Pashtuns in particular the Taliban and Hizbe Islami. He is not different from them in his warped sense his community’s interests.
2. Although, Karzai never missed a chance to portray the US as the villain and the spoiler in Afghanistan. But on the contrary the US diplomacy has been very resilient and they have expressed the maximum level of tolerance. But Anders Fogh Rasmussen, the NATO Secretary General on January 27, 2014 in Brussels has warned that Afghanistan may lose aid packages if Karzai fails to sign BSA. The other US European Allies have also expressed the same sentiments. On the other hand Karzai is not in the mood to be impressed by these threats. First, he cannot sign the BSA since he has already called it equal to the most shameful treaties in Afghan history. Secondly, if it is signed Karzai will not own it since signing BSA doesn’t fulfill his ambitions to be enlisted in the line of Afghan heroes mentioned in the history. He considers the BSA as a betrayal and treason to his native community, avoiding that betrayal is to sell the country to the Taliban or its notorious ally Hizbe Islami.
3. The strong domestic and world pressure has affected the pace of Karzai’s efforts to help the Taliban by releasing the ruthless terrorists. But it will not stop him from doing so. He has released thousands of them over the last years and he will continue to do so.
4. The world Community and the Afghans who still hope for a stable, peaceful and prosperous Afghanistan should reaffirm their commitment that if this time the mandate of the people is stolen they will not keep silent. Even if perfect elections are impossible this time, Afghans and international community alike should resist attempts to take ballot stuffing to the level where it kills the future of democracy in Afghanistan.
5. The world and Afghans in particular the anti Taliban constituency should stand ready to face any artificially contrived crisis through which Karzai might try to bring the Taliban back into power. If Karzai could not fulfill any of his promises to lead Afghanistan towards a better future he will keep his word and handover to the Taliban as a last resort.
Dr. Hussain Yasa is the Editor-in-Chief of the daily Outlook Afghanistan. Currently he lives in Germany in a self imposed exile. He can be reached at dr.yasa@munichprocess.com

تعهد کرزی به طالبان یا به آینده افغانستان ؟

20140204-204414.jpg

نويسنده: داكتر حسين ياسا

به روز شنبه، 25 جنوری سال جاری، رییس جمهور کرزی در کابل اعلام کرد تا زمانی که ایالات متحده امریکا پیش شرط‌های او را نپذیرد، وی پیمان امنیتی با آن کشور را امضا نمی‌کند. آقای کرزی با تداوم اظهارات ضد امریکایی خود، تاکید کرد که بازداشتگاه بگرام تبدیل به “فابریکه طالب سازی” شده است. او نیروهای امریکایی را به بازداشت و تحقیر شهروندان بی گناه افغان متهم کرد و گفت که آن زندانیان با توهین، شکنجه و آزاردر بگرام علیه مردم و کشور خود بسیج می‌شوند. از سخنان خشم آلود اقای کرزی آشکار بود که او؛ از نشر جزئیات مربوط به پرونده‌های زندانیان طالبان از سوی ایالات متحده امریکا و اداره امنیت ملی افغانستان مبنی بر وجود شواهدی که دلالت دارند بعضی از بازداشت شدگان بصورت بالقوه خطرناک هستند و در کشتن سربازان افغان و ناتو و همچنین غیر نظامیان متعدد نقش داشته اند، گامی به عقب ننشسته است.
مورخان ملی گرای افغان خط مرزی و معاهده خط دیورند و گندمک را معاهده ننگین و تحقیر کننده می‌دانند که تحت جبر و فشار خارجی ها به امضا رسیده بود. آقای کرزی در سخنان خود فقط یک گام فاصله داشت تا این پیمان را با معاهده گندمک برابر بداند، اما بصورت ضمنی و با اشارات غیرکلامی خود دقیقا روایت‌های مورد تایید مورخان افغان را بیان کرد. وی با آنکه چنین کلماتی را به کار نبرد، اما لحن او چنین دلالت می‌کرد که امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده می‌تواند به مثابه رفتن امیر یعقوب خان به کمپ بریتانیایی‌ها در گندمک برای امضای سند و معامله تمامیت ارضی و حاکمیت ملی افغانستان ننگین و شرم آور پنداشته شود.

در طول سال‌های گذشته، آقای کرزی هر از گاهی در رابطه با شکست‌ها و ناکامی‌های بیش از یک دهه گذشته در افغانستان، انگشت انتقاد را به سوی ایالات متحده نشانه گرفته است. اما اولین بار زمانی از خط قرمز عبور کرد که در اجلاس همایش سالانه ایالات متحده و جهان اسلام در 09-11 جون سال گذشته در قطر، امریکا را مسئول افراط گرایی در حال رشد در جهان اسلام دانست. بعدا کرزی در هفتم اکتوبر 2013 در گفتگو با بی بی سی، به شدت از عملکرد نیروهای ناتو در افغانستان انتقاد کرد و به دلیل کشتار غیرنظامیان، این نیروها را مایه درد و رنج برای افغان‌ها خواند. و در دهم دسمبر سال گذشته وی در گفتگو با روزنامه فرانسوی “لوموند” گفت “ایالات متحده از جایگاه یک قدرت استعماری با افغانستان رفتار می‌کند.”

در 28 جنوری 2014، واشنگتن پست به نقل از یک مقام ارشد افغان گزارش داد که حامد کرزی معتقد است که حملات تروریستی اخیر در افغانستان توسط ایالات متحده امریکا سازماندهی شده تا دولت افغانستان را تضعیف کند. حدود سه سال پیش نیز زمانی که جرگه مشورتی صلح در ماه جون 2010 هدف حمله طالبان قرار گرفت، کرزی اتهامات مشابهی را مطرح کرد. پس از آن، وی رئیس امنیت ملی و وزیر داخله وادار کرد, تا به دلیل ناکامی در تامین امنیت لویه جرگه از مقام های شان استعفا دهند.

کشتار غیرنظامیان

در طول قرن‌های متمادی، زشت ترین وجه جنگ، کشته شدن غیرنظامیان بوده است. منفور ترین حالاتی که در جنگ ها اتفاق می افتد کشتار دسته جمعی غیر نظامیان است که یکی از گروهای متخاصم از مردم بی گناه به عنوان سپر انسانی استفاده می کند. طالبان والقاعده از زمان تاسیس شان در برخورد وحشیانه و غیر انسانی با غیرنظامیان شهرت داشته است.

از زمان آغاز ماموریت ائتلاف بین المللی به رهبری امریکا در افغانستان در سال 2001، ده‌ها گزارش مربوط به تلفات ملکی در افغانستان در رسانه‌ها منتشر شده است. در این دوره، بسا حوادث دلخراش رخ داده که در آن غیرنظامیانی کشته و یا زخمی شده اند. با وجود تمام ادعاها در مورد هدف گیری‌های دقیق در بمباران مواضع دشمن، گاهی مدرن ترین ارتش‌های جهان نیز اشتباه عمل می‌کنند و مسبب رنج مردم عادی می‌شوند. اما تاکتیک‌های جنگی نامتقارن طالبان و القاعده، بصورت تعمدی خطراتی را که متوجه غیر نظامیان است افزایش داده است. شورشیان آگاهانه از شهروندان به عنوان سپر انسانی بهره می‌گیرند.

با وقوع موارد تلفات غیر نظامیان، در ابتدا هم نیروهای ناتو و هم نیروهای امنیتی افغانستان تلاش کردند, تلفات غیر نظامیان را از طریق تاکید بیشتر بر کسب اطلاعات دقیق قبل از انجام عملیات کاهش دهند. اما در حوالی سال 2005 این موضوع یک جنبه دیکری را بخود گرفت. قبل از دومین انتخابات سراسری در افغانستان، روابط کرزی با جامعه بین المللی شروع به از هم پاشیدن کرد. این موضوع در سطح جهانی روشن شد که یکی از موانع در مسیر افغانستان مرفه و صلح آمیز، فساد گسترده و در حال رشد در کشور است. در حالی که طالبان تلاش می‌کردند در مناطق دورافتاده برای خود جای پایی باز کنند، واکنش‌ها به موضوع فساد، بیش از پیش منجر به تقویت حمایت و جایگاه طالبان گردید. هم مقامات رسمی دولت و هم نهادهای مختلف غیر دولتی این موضوع را تایید می‌کردند که از لایه‌های مختلف دولتی تا کاخ ریاست جمهوری، همه در یک طیف گسترده ای از فساد دخیل اند. از آنجا که هیچ اراده ای برای مبارزه با فساد وجود نداشت، با گذشت زمان این پدیده بصورت تدریجی ,تقریبا درهمه بخش‌های اداری و اجتماعی سرایت کرد و نهادینه شد. اغلب تحقیقات و گزارش‌ها نشان می‌دهد که فساد در افغانستان اکنون فراتر از آن سطحی است که بتوان آن را با اتخاذ تدابیر تعارفی اداری محدود کرد.

آقای کرزی زمانی با چالش واقعی مواجه شد که خواستار مصرف کمک مالی بین المللی از طریق کانال‌های دولت فاسد تحت اداره خود شد. جامعه جهانی تمایلی به این کار نداشت. این مشکل به دلیل کمبود ظرفیت وزارتخانه‌ها در استفاده درست و به موقع از بودجه‌های عادی و انکشافی خود دوچندان شده بود.

در تناسب مستقیم با تقاضاها برای مبارزه با فساد و افزایش شفافیت در دولت افغانستان، کرزی موضوع تلفات غیرنظامیان را برجسته کرد. به این ترتیب آقای کرزی نیز درست مانند طالبان متوسل به استفاده از سپر انسانی شد.

از سال 2006 به بعد، در موارد متعددی اطرافیان رییس جمهور آمار تلفات غیر نظامیان را بیشتر از آنچه که گزارش‌های قابل اعتماد از صحنه نشان می‌داد، اعلام کردند. در نتیجه این وضعیت ترغیب کننده، حتی کار به آنجا کشید که افرادی بی وجدان گورهای دسته جمعی جعلی حفر کردند تا بیشتر توجه رسانه‌ها را جلب کنند و پول بیشتری به عنوان غرامت ادعا کنند. جدا از بازی‌های سیاسی مرتبط با کشتار غیرنظامیان، این دستکاری‌ها اهانت جدی به نفس موضوع تلفات غیر نظامیان بود .در همین مورد رسانه‌های محلی و بین المللی بارها گزارش‌های تکراری از اختلافات بین حامد کرزی و متحدان بین المللی اش را نشر کردند اما هیچ اقدام فنی و دیپلماتیک نتوانست این تنش را کاهش دهد.

آخرین مورد عمده تلفات غیرنظامیان در 16 جنوری سال جاری در دره غوربند گزارش داده شد که در جریان درگیری شدیدی میان نیروهای افغان و ناتو از یک سو و طالبان از سوی دیگر واقع شده بود. طالبان و کرزی یک بار دیگر در اغراق میزان تلفات غیرنظامیان با هم موضع یکسان داشتند. کرزی عبدالستار خواصی، نماینده پارلمان که گرایش طالبانی دارد، را به منظور بررسی این موضوع به عنوان رئیس کمیسیون حقیقت یاب تعیین کرد. اما مدارک ارائه شده به شورای امنیت ملی افغانستان بصورت شگفت انگیزی از منابع طالبان تهیه شده بود. کرزی بار دیگر بر امریکا تاخت و از رویداد دره غوربند به عنوان دستاویز دیگری برای خودداری از امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده بهره برداری کرد. اندک زمانی بعد از آن، والی ولایت پروان، یک عضو دیگر پارلمان و اعضای خانواده قربانیان درگیری دره غوربند نتایج کمیته تحقیق ریاست جمهوری را جعلی خوانده و رد کردند.

آزادسازی زندانیان طالبان

افغان‌ها و جامعه بین المللی از اینکه می‌دیدند کرزی حتی بیشتر از طالبان در پیگیری موضوع زندانیان گوانتانامو که در جریان یک دهه گذشته بازداشت شده اند،تاکید میورزد، شگفت زده شدند. این زندانیان شامل فرماندهان بدنام طالبان می‌شود که در قتل عام سیستماتیک مردم در شمال و مرکز افغانستان دخیل بوده اند.

پس از آنکه سال گذشته اداره بازداشتگاه بگرام به دولت افغانستان انتقال یافت، آزادی زندانیان طالبان بدون طی مراحل قضایی بیش از پیش تبدیل به رویه معمول شده است. اما با آنهم، سالها قبل از اینکه دولت افغانستان اداره بازداشتگاه بگرام را در اختیار خود بگیرد، کرزی روند آزادی جنگجویان و تروریست طالبان را آغاز کرده بود. رئیس سابق امنیت ملی این موضوع را درجلسات متعدد حتی به پارلمان در گزارش‌های امنیتی خود تذکر داده است.

اما واقیعت این است که کرزی هرگز “جنگ علیه تروریزم” را در هیچ مقطع جدی نگرفته. در تلاش‌ها برای پیروزی بر طالبان، او هرگز به عنوان یک شریک قابل اعتماد جامعه بین المللی و نیروهای بیش از 100000 نفری ناتو عمل نکرده است. وی با ایجاد موانع در مسیر مبارزه نیروهای ائتلاف بین المللی علیه طالبان مانند اعتراض به بازداشت شبه نظامیان، جستجوی خانه‌ها، حملات شبانه و پشتیبانی هوایی، برای محدود کردن توانایی‌های نیروهای نظامی ائتلاف بین المللی به شدت تلاش کرد.

بازی کرزی این بود تا نیروهای خارجی را به جای طالبان در برابر جریان‌های سیاسی شمال قرار دهد. او حتی با جعل گزارشی مبنی بر اینکه جنرال دوستم در شورش دخیل است، سعی کرد تا امریکایی‌ها را بفریبد و به بمباران هوایی علیه این چهره شمال وادارد. اگر امریکایی‌ها در تله این ترفند دروغ می‌افتادند، فاجعه تمام عیاری به وجود می‌آمد؛ البته مسلم است که آقای کرزی هم اشک تمساح می‌ریخت.

و در حالی که ایالات متحده به صورت سخاوتمندانه میلیاردها دالر را برای نیروهای امنیت ملی افغان به مصرف رسانده، کرزی هیچگاه بر ارتش خودش اعتماد نداشته و به جای اینکه نیروهای نظامی کشور را علیه طالبان بسیج کند، دغدغه اش بیشتر تصور دفع یک کودتای احتمالی بوده است. شگفت اینکه کرزی بیشتر طالبان را به عنوان نیروی نظامی قومی خود می‌شناسد. احتمالا وی در خلوت به تماشای فیلم‌های تبلیغاتی طالبان می‌نشیند و از انفجار تانک‌های امریکایی توسط شبه نظامیان خوشحال می‌شود. او رویای آن را دارد تا جنبش طالبان را تحت فرمان خود داشته باشد و توسط آنها بر افغانستان مسلط شود و جریان‌های ضد طالبان را هم از لحاظ سیاسی و هم از نظر نظامی درهم شکند.

کرزی حتما باید این محاسبه را کرده باشد که با آزاد کردن شورشیان طالبان از زندان او به تقویت نظامی طالبان کمک می‌کند. تمامی عملکردهای او نشان می دهد که گویا؛ او فرمانده غیر مستقیم کل قوای طالبان باشد. او می‌داند که شبه نظامیان کشتار پیشه بعد از آزادی دوباره به خط مقدم جنگ بر می‌گردند؛ اما با وجود آن برای ازادی طالبان تلاش می ورزد.

خودداری از امضای پیمان امنیتی

در افغانستان، همه از اهمیت توافقنامه امنیتی دوجانبه با امریکا به خوبی آگاه اند. طیف گسترده ای از افکار عمومی معتقد است که این پیمان برای اقتصاد و امنیت آینده کشور بسیار مهم است و اینکه اگر افغانستان آن را امضا نکند، خطر واقعی سقوط دولت وجود دارد. اما کرزی تاکنون با مطرح کردن ایالات متحده به عنوان هیولا و نه یک متحد، از خام ترین تاکتیک‌ها استفاده کرده تا امضای این پیمان را به تاخیر اندازد.

در مورد این نگرش تهاجمی رئيس جمهور کرزی نسبت به امریکا تئوری‌های گوناگون پیچیده وجود دارد. اما واقعیت بسیار ساده تر از اینهاست. کرزی بر مبنای توهمات عمل می‌کند. او مانند یک نوجوانی عمل می‌کند که معتاد به نوار‌های از دوران کودکی خود است و به شدت می‌خواهد مانند یک قهرمان بتمن-سوپرمن (Superman-/Batman) رفتارکند. کرزی در دنیای فانتزی خود تصویر کارتونی از قهرمانان تاریخ پشتون از جمله احمد شاه ابدالی را دارد که سلسله حکومت های قومی را در نیمه دوم قرن هجدهم بنا نهاد.

در افغانستان بسیاری‌ها از رشد اظهارات ضد امریکایی و همسویی وی با طالبان انتقاد می‌کنند و میدانند که این عمل غیر از کمک به بلند بردن روحیه طالبان که آمریکا را دشمن درجه یک خود میدانند که به کمک دشمن دیگری آنها “ایتلاف شمال” در سال 2001 رژیم جنایت کار شان را سقوط دادند.

علاوه بر احساسات ضد امریکایی، کرزی همچنان رهبران شمال را که مناطق تحت نفوذ آنها حوزه ضد طالبان به شمار می‌آید، تهدید کرده بود که اگر وی از قدرت رانده شود، ممکن است مجبور به بازگرداندن طالبان شود. آقای کرزی از زمان رسیدن به قدرت در سال 2001 به عنوان رئیس اداره موقت افغانستان، این تهدید را به دفعات مطرح کرده است. پیام ضمنی کرزی به جوامع غیر پشتون این بود که سرنگونی نظام طالبان در تعادل اساسی قدرت در این کشور تغییری نمی‌آورد. بر این اساس، جوامع غیرپشتون بایستی تحت حکومت پشتون زندگی کنند و از اینکه یک پشتون ملایم قدرت را در دست دارد، باید خدا را سپاسگزار باشند. کرزی میخواهد تا غیر پشتون‌ها این را درک کند که حکومت وی برای آنان داد خداوندی است و آنها باید خوشحال باشند از آزادی های نسبی که طالبان به طرز وحشیانه ای از آنها سلب کرده بود باز یافته اند حداقل دیگر پاکسازی قومی سیستماتیک، سیاست زمین سوخته و تفسیر عصر حجری از دین مخلوط با سنت‌هایی که به سبک زندگی شان سازگار نیست، وجود ندارد. تهدید به بازگرداندن طالبان نه تنها در برابر غیر پشتون‌ها بلکه متوجه جامعه بین المللی به رهبری ناتو نیز بوده است.

کرزی تلاش کرد تا امریکا را متقاعد سازد به جای تمرکز بر طالبان، جنگ را علیه ائتلاف شمال باز کند. او همیشه به طالبان از جمله ملا عمر، رهبر فراری این گروه، به منزله برادران خود نگریسته است. او حوزه شمال ضد طالبان را به عنوان تهدید استراتژیک علیه نظام مطرح می‌کرد. این طرز فکر قوم محور رئيس جمهور در کتاب “وظیفه” نوشته رابرت گیتس، وزیر سابق دفاع ایالات متحده، نیز آمده است. نباید فراموش کرد که کرزی در اوایل تلاش کرد تا شامل جریان ملا عمر باشد و در این راه لابی گری کرد تا نماینده دائم امارات اسلامی افغانستان در نیویورک باشد. جالب اینجاست که طالبان او را به عنوان فرد بی کفایت و غیر قابل اعتماد نپذیرفتند. در زمان عقب نشینی طالبان از قندهار در سال 2001، او با ملا برادر ملاقات کرد و سعی کرد تا با رهبری طالبان مذاکره کند اما موفق نشد تا ایالات متحده را به پذیرش معامله ای که می‌خواست طرح کند، متقاعد سازد. برای مدتی کرزی و همکارانش به طالبان به چشم افراد به درد نخوری می‌دیدند که با برخورد و مدیریت نادرست وفرمان پذیری از شبکه القاعده و رویارویی با امریکا، از انجام ماموریت خود در تسخیر کل افغانستان باز ماندند.

کرزی احساس می‌کند که پیمان امنیتی با ایالات متحده، مانعی در راه رسیدن به رویاهایش است. او دارای این توهم است که ایالات متحده با منابع عظیم مالی خود به او فرصت ماندن را در قدرت خواهد داد و این چیزی است که به وی برای رسیدن به اهداف قوم مدارانه اش کمک خواهد کرد. در هر صورت، از دید آقای کرزی، اگر بنابر این باشد که امریکا فقط در افغانستان بماند و در آموزش نیروهای امنیتی افغان و مبارزه با تروریزم نقش داشته باشد، پیمان امنیتی با این کشور بی فایده است. چه آنکه او به نیروهای امنیتی افغان اعتماد ندارد و تروریست‌ها را برادران خود می‌داند.

انتخابات ریاست جمهوری

جامعه بین المللی به انتخابات 2014 برای تحکیم دموکراسی در افغانستان چشم دوخته اند. اما واقعیت تلخ این است که هیچ یک از انتخابات‌هایی که کرزی و همدستان او از سال 2004 به این سو مدیریت کردند، انطباقی با معیارهای بین المللی نداشته است. انتخابات ریاست جمهوری سال 2004 که تحت نظارت سازمان ملل در افغانستان برگزار شد، صرفا جنبه تشریفاتی داشت. دومین انتخابات ریاست جمهوری در سال 2009 با تقلب‌های گسترده و نظام مند همراه بود. اما آقای کرزی هنوز هم اقدام کمیسیون انتخابات در ابطال یک میلیون آرای جعلی را در انتخابات در سال 2009، به عنوان “دخالت خارجی” تقبیح می‌کند. امتناع آشکار کرزی از اذعان به اینکه صندوق‌های رای با آرای جعلی پر شده بود، یکی از ویژگی‌های انتخابات دوره حامد کرزی به شمار می‌رود و نمونه روشنی است از اینکه می‌توان انتظار داشت که این بار نیز به تیم خود دستور دهد تا صندوق‌های رای را برای نامزد مورد نظر ارگ پر کنند.

با توجه به اینها، باید رهبران اپوزیسیون را برای رفتن به پای صندوق‌های رای با وجود درک چنین واقعیت‌هایی تحسین کرد. شاید آنها می‌خواهند امید برای یک افغانستان دموکراتیک را برای آخرین بار آزمایش کنند.

بسیاری‌ها امیدوارند که انتخابات ریاست جمهوری آینده بتواند راهی برای انتقال مسالمت آمیز قدرت در افغانستان باشد. اما با توجه به فرهنگ سیاسی حاکم بر افغانستان، این غیرمحتمل ترین نتیجه است. انتخابات آینده برای کرزی چیزی نخواهد بود ؛ جز دور دیگری ازتقلب نظام مند در انتخابات برای نامزد مورد نظر ارگ که در هفته‌های آینده مشخص خواهد شد. به نظر می‌رسد کرزی ادامه روش حاکمان سلف خود را برای ماندن در قدرت غیر ممکن می‌بیند و بنابراین رویای تداوم حکومت را به طور غیر مستقیم در سر دارد.

کرزی می‌خواهد با دست باز دست به اعمال نفوذ در پروسه انتخابات بزند. بنابراین از امریکایی‌ها خواسته تا به برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه در افغانستان متعهد شوند. پیام ساده این است: کنار بایستید تا من بتوانم هر طوری که مایلم دست به تقلب بزنم.

روند صلح با طالبان

حامد کرزی هرگز در مورد روند صلح برای پایان دادن به جنگ در افغانستان صادق نبوده است. برای او صلح چیزی بیش از وحدت جامعه بومی اش تحت فرمان شخص خودش نیست. چند غیر پشتون که کرزی ظاهرا در این فرایند شامل ساخته، بطور سیستماتیک به حاشیه رانده شده اند. او در برخورد با روند صلح یا از طریق اعضای خانواده خود و یا هواداران وفادار عمل می‌کند. به همین صورت، صلاح الدین ربانی رئیس شورای عالی صلح, پسر برهان الدین ربانی، رئيس جمهور غیر پشتون سابق که توسط طالبان در 20 سپتمبر سال 2011 به شهادت رسید، تا حدودی با درک اینکه رئیس جمهور عمدا او را به حاشیه رانده و از هر بحث جدی در مذاکرات صلح به دور نگه داشته، به جریان نامزد ریاست جمهوری اپوزیسیون پیوست.

کرزی می‌خواهد که ایالات متحده از تمام قابلیت‌ها و ابزارهای موجود خود برای آوردن طالبان به میز مذاکره و وارد کردن فشار بر آنها برای پذیرش شرایط کرزی بهره بگیرد. اما واقعیت این است که چنین چیزی غیر ممکن است. کرزی هر کسی را که می‌گوید جنگ افغانستان جنبه های داخلی هم دارد تا تنها منطقه ای و بین المللی، هدف تندترین انتقادها قرار می‌دهد. صرف نظر از اینکه نود درصد از درگیری مسلحانه در حال حاضر شامل جنگ افغان‌ها در برابر افغان‌هاست، اما کرزی می‌خواهد از خود یک قهرمان ملی به تصویر بکشد که در دفاع از مردم خود همزمان هم در برابر پاکستان و هم امریکا ایستاده است. او همچنین منکر آن است که طالبان بخشی‌هایی از کشور را در کنترول خود دارد و معتقد است که پناهگاه‌های شورشیان فقط و فقط در خارج از مرز می‌باشند. به باور آقای کرزی، این مسئولیت ایالات متحده است که با استفاده از حداکثر توانایی‌های نظامی خود پناهگاه‌های تروریزم را در آنسوی مرز از بین ببرد و پاکستان را تحت فشار بگذارد تا طالبان را تحت فرمان او درآورد، کاری که باز هم غیر ممکن است.

نتیجه گیری

1. کرزی اظهارات ضد امریکایی خود را به هدف جلب حمایت پشتون‌ها و به خصوص طالبان و حزب اسلامی ادامه خواهد داد. او علاقه مند است تا ثابت سازد که در درک و مراقبت از منافع قبیله ای خود، متعهد تراز طالبان وحزب اسلامی است.
2. با آنکه کرزی از هر فرصتی برای به تصویر کشیدن ایالات متحده به عنوان استعماربی رحم در افغانستان بهره برداری کرده است، اما بر عکس دیپلماسی امریکا بسیار انعطاف پذیر عمل کرده و امریکایی‌ها تحمل حداکثری را از خود نشان داده اند. اما آندرس فوگ راسموسن، دبیر کل ناتو در 27 جنوری سال جاری در بروکسل هشدار داد که اگر رییس جمهور افغانستان پیمان امنیتی را با امریکا امضا نکند، این کشور ممکن است بسته‌های کمک مالی جامعه بین المللی را از دست بدهد. دیگر متحدان اروپایی امریکا نیز اظهارات مشابهی داشته اند. اما رییس جمهور کرزی در شرایط و مزاجی نیست که با این هشدارها تحت تاثیر قرار گیرد. اول، وی به این دلیل نمی‌تواند پیمان امنیتی را امضا کند که قبلا آن را با معاهدات شرم آور در تاریخ افغانستان مقایسه کرده است. ثانیا، اگر کرزی این پیمان را امضا کند، خود از آن چیزی به دست نمی‌آورد، زیرا امضای این سند جاه طلبی‌های وی را در اینکه در فهرست قهرمانان تاریخ افغانستان ذکر شود برآورده نمی‌سازد. او امضای پیمان امنیتی را به چشم یک خیانت، به خصوص خیانت به جامعه بومی خود می‌بیند و اجتناب از چنین خیانتی فروختن کشور به طالبان و یا هم پیمان منفور آن حزب اسلامی است.
3. فشارهای گسترده داخلی و بین المللی بر تلاش‌های کرزی برای کمک به طالبان از طریق آزاد کردن تروریست‌ها تاثیر گذاشته است، اما مانع از ادامه این کار نخواهد شد. او هزاران نفر از جنگجویان طالبان را در طول یک سال گذشته آزاد کرده و به این کار ادامه خواهد داد.
4. جامعه بین المللی و افغان‌ها که هنوز به یک افغانستان با ثبات، صلح آمیز و مرفه امیدوارند باید تعهد خود را جزم کنند که اگر این بار خواست و آرمان مردم افغانستان به هدر رود، مردم سکوت نخواهند کرد. حتی اگر انتخابات کامل و بدون عیب در سال آینده غیر ممکن باشد، افغان‌ها و جامعه بین المللی باید در برابر وسوسه‌های دستبرد در انتخابات بایستند تا از بروز تقلب در انتخابات در سطحی که آینده دموکراسی را به تباهی بکشاند، جلوگیری گردد.
5. جامعه بین المللی و افغان‌ها به ویژه حوزه‌های منطقه ای ضد طالبان باید آماده رویارویی با هر بحران مصنوعی پلان شده که از طریق آن کرزی ممکن است سعی کند طالبان را دوباره به قدرت بیاورد، باشند. اگر کرزی نمی‌تواند به وعده‌های خود در رهبری افغانستان به سوی آینده ای بهتر عمل کند، ممکن است همانطوری که از قبل تهدید کرده، تلاش کند به عنوان آخرین چاره طالبان را به قدرت برگرداند.
داکتر حسین یاسا مدیرمسئول روزنامه آوتلوک افغانستان است. وی در حال حاضر در تبعید خودخواسته در آلمان زندگی می‌کند. از طریق این ایمیل آدرس dr.yasa@munichprocess.com می‌توان با وی مکاتبه کرد.