Sorry Latifa, You are a Hazara


It was a pleasant day in Lal-o-Sar Jangal, Ghor Province Afghanistan. Latifa was thrilled since morning because she was going to Kabul City with her husband today for the honey moon. Her husband, Nauroz had already told her to get all necessary stuff ready by 10pm.

Nearly a month ago, she got married with Nauroz, his village mate. She was just 22 years old, a young lady with full of dreams to enjoy the marriage life. It was early morning, when she left her bed to start the day but it was not the routine day. She couldn’t sleep properly as the honeymoon excitement kept her awake nearly all night. She hurriedly prepared breakfast for the family. Her blood was running fast in her veins. She seemed flying today—feeling over the moon. She wanted to finish all house chores as quick as possible and she also wanted to finish packing before the set time.

In the evening, her parents visited her home to see off her. She cooked a sumptuous dinner for the family. All family members enjoyed the dinner. Latifa promised to bring beautiful wool shawls, scarves from Kabul and warm shoes for her mother-in-law.

It was around 10pm, when her husband asked her to leave home. She kissed her elders’ hands to seek their blessings. In traditional Hazaragi dress, she was looking stunning with a bridal scarf. They both left home and arrived at the bus station, where a mini-bus was waiting to get them on board. The driver put their bags on the roof and tied them up. The commuters took a sigh of relief when the bus started moving forward.

“We will arrive in Kabul in the afternoon,” the driver said loudly and sped the bus bit fast.

“Why the bus doesn’t go in the morning?” she asked her husband inquisitively.

“It’s safe at night rather than in the day light,” Nauroz replied confidently.

The mini-bus was going slowly but the commuters could easily feel the jerk and the bump as it was running on the rough and unpaved road. The bus was swaying to either side when it moved bit fast. However, Latifa wasn’t feeling the knock and jolt because she was thinking about Kabul City, her honeymoon.

“Do you know which place we should see first in Kabul?” she asked.

“What do you think?” her husband replied.

“I don’t know. This is my first time going to Kabul.”

“After lunch in Kabul, we’ll take a rest for a few hours, and then we’ll go to the cinema. We’ll watch a Hindi film. What do you think?”

“Sounds great to me.”

She didn’t know how Kabul looks like. She heard a lot about Kabul City, especially Bagh-e-Babur, Bagh-e-Bala, Qargha, Kabul Zoo, cinemas and of course shopping malls. The beautiful national park Band-e-Amir and historical Bamiyan city known for its giant Buddhas were also in her list before coming home.

When the bus reached Feroz Koh, it stopped.

“Why it’s stopped?” she asked curiously.

“I think, it’s a normal checking by the authorities—not to worry,” her husband explained.

Three bearded armed men got on the bus. One of them put the gun on the head of the driver and shouted to get off the bus.

“Who are they? What are they doing?” she asked nervously.

“I don’t know—may be Taliban. Don’t know,” Nauroz said fearfully.

Both of the armed men were pulling commuters off the bus. She couldn’t believe her eyes, when a dark bearded armed man with thick eyebrows and a large nose dragged her out of the bus. She was horrified. She was made to line up beside the bus with other commuters. She also saw more armed men who were getting passengers out of the three buses and were lining them up. The women and children were crying. Armed men were asking everybody to show their ID Cards. She didn’t know, why they were asking ID Cards?

After checking ID Cards, the armed men were letting some commuters to go, while some others’ hands were being tied on their back. She started crying when her husband’s hands were tied on the back. She realized that only Hazaras were being singled out and lined them up against the bus. The armed men were kicking and punching Hazaras. After excluding Hazaras from others, armed men started torturing and shooting including women. She also felt something in her head and after that she didn’t know, what happened to her.

In the morning, the horrifying news struck to the national media and the social media networks. 15 innocent people were shot dead in Feroz Koh area including three women and a 9-month old child. Nobody was found injured. They were shot killed because they were Hazaras and Shias. Latifa’s body was lying dead beside her husband. Her hands were also tied on the back. She received several bullets but the bullet in the head took her life. She was killed because she was a Hazara and it was the only crime.

As routine, Kabul government issued clichéd statement vowing to bring terrorists to book. It’s worth mentioning, that for the past one month, around 50 Hazaras have so far been slaughtered by the religious terrorists in different parts of Afghanistan. No single terrorist in this regard was brought to justice, which is a matter of great concern for Hazaras in Afghanistan.

Angry protesters from different parts of Afghanistan including Kabul, Herath, Mazar-e-Sharif, Bamiyan and Daykundi even from Quetta City, Pakistan took to the street to expressed their solidarity with aggrieved family members and demanded Kabul Government to stop the killings of Hazaras in Afghanistan and provide full protection to its citizens. Many believe that if the recent ongoing Hazara killings were not stopped immediately by the government, it would further divide Afghanistan on ethnic lines.

Tuesday 29 July 2014, by Muhammad Younas

Edris Joya and his wife together agains racism to Hazara killing



در فرهنگ عاميانه فارسى دو مفهوم ”ناسيوناليزم – nationalism“ و ”ميهن‌خواهى – patriotism“ به‌گونه درهم و به‌هم آميخته مورد استفاده قرار دارد و اين دو اغلب يکى فرض مى‌شود. بسيار پيش مى‌آيد که فردى ميهن‌دوست يا سخنى ميهن‌خواهانه، فردى ناسيوناليست و سخنى ناسيوناليستى تعريف مى‌شود. اين دو مفهوم را بايد از هم جدا دانست، چراکه يکى حاوى فلسفه‌اى سياسى است و آن ديگرى نماينده احساسى طبيعى يا انگيزه‌‌اى غريزى.

برخلاف ميهن‌دوستى که مفهومى است غريزى و کاملاً غيرسياسي، ناسيوناليزم يا ”ملى‌گرائي“، مفهومى کاملاً سياسى است؛ انديشه‌‌اى سياسى است؛ فلسفه‌‌اى سياسى است؛ انديشه يا فلسفه‌اى که در هر ملتى ريشه در هويت ملى و ميهن‌دوستى آن ملت دارد. در همان‌حال، در قياس ”ميهن‌دوستي“ و دلبستگى به ”هويت ميهني“ که مفاهيمى غريزى و کهن هستند، ناسيوناليزم پديده‌اى فلسفى و کاملاً نوين است که از سوى اروپاى بعد از انقلاب صنعتى به جهان بشرى معرفى شد. در اين راستا، شايان توجه است، در حالى‌که جنگ جهانى اول و جنگ‌هاى بزرگ پيش از آن بيشتر از انگيزه‌هاى ميهن‌دوستى ناشى شد، جنگ جهانى دوم حاصل برخوردار انديشه‌هاى ناسيوناليستى بود.

اگرچه ناسيوناليزم فلسفه‌اى سياسى است، از آن روى بحث جغرافياى سياسى مورد توجه قرار مى‌گيرد که زمينه‌اى جغرافيائى دارد. ناسيوناليزم از آن جهت زمينه‌اى جغرافيائى دارد که ايدئولوژى حکومت شمرده مى‌شود و حکومت پديده‌اى جغرافيائى – سياسى است. ديويد نايت در اين‌باره گفته است:

ناسيوناليزم، جغرافيائى‌ترين جنبش از جنبش‌هاى سياسى است.

جغرافياى سياسى سنتي، در مجموع، بر گرد مطالعه روابط متقابل مفاهيم سه‌گانه سرزمين، ملت، و حکومت رشد کرده است. بدين ترتيب، ناسيوناليزم فلسفه‌اى سياسى است که در گستره مطالعات جغرافياى سياسي، يا به‌دليل آميخته بودن آن با مفهوم ”سرزمين“ مورد توجه قرار دارد، يا به‌دليل درهم آميزى آن با مفهوم ”حکومت – حکومت ملتي“ جلب‌توجه مى‌کند. جي. اندرسن (۱۹۸۶) مى‌گويد:

ملت‌ها همانند ديگر سازمان‌ها و مؤسسات اجتماعى تنها به‌گونه‌ مجرد در محيط فيزيکى قرار نگرفته‌اند، بلکه مدعى داشتن روابطى ويژه با يک پهنه جغرافيائى ويژه‌ هستند. آنان با حکومت حاکمان، به مفهوم نوين واژه، در اين پديده شريک است و اين سرزمين‌گرائى مشترک ميان آنان در مفهوم ”حکومت ملتي“ خودنمائى مى‌‌کند.

از نظر واژه، ناسيوناليزم ريشه ”ناسى – nasci“ آمده است. اين واژه لاتين ”متولد شدن“ معنى مى‌دهد. اين ريشه‌يابي، نظريه تکاملى ايده ”ناسيوناليزم“ را تائيد مى‌کند. بر اساس اين نظريه، هر انسانى به ملتى تعلق دارد، چنانکه هر يک از افراد انسانى در ميان ملت ويژه‌اى متولد مى‌شود و هيچ انسانى مليت ويژه‌اى را براى خود انتخاب نمى‌کند. افرادى که به‌دلايل گوناگون، تغيير مليت مى‌دهند، دست به اقدامى مى‌زنند که با مصلحت انديشى‌هاى سياسى – اقتصادى – اجتماعى ويژه آن افراد سر و کار دارد، حال آنکه پيوندهاى مدنى و فرهنگى و هويت ملى آنان با مليت نخستين آنان گسستنى نيست. در اين برخورد مى‌توان ”ملت‌هاي“ امروزين را وارثان ”جوامع“ باستانى دانست و به همين روال، ”قبايل“ روزگاران کهن‌تر را مى‌توان ريشه‌هاى نخستين ملت‌هاى امروزين فرض کرد. از اين ديد ويژه مفهوم ”تبار“ واحد و ”زبان“ واحد به‌گونه مهم‌ترين شاخص‌هاى تشکيل‌دهنده ”ملت“ و ”مليت“ در مى‌آيند.

ناسيوناليزم پايه

ناسيوناليزم پايه ”oroto – nationalism“ شامل انديشه‌هاى هسته‌اى و زير بنائى مى‌شود و بيشتر جنبه پاترياتيزم يا ”ميهن‌خواهي“ دارد که در اطراف سازمان حکومت مرکزى اوليه ايجاد مى‌شود و گسترش مى‌يابد. اصل و ريشه اين‌گونه ويژه از ناسيوناليزم مورد بحث فراوان است؛ براى مثال ژان گاتمن، پيشينهٔ اين فلسفه را در ايده پروپاتريومونى ”pro – oatriamoni“ يا ”فدا کردن جان براى ميهن“ که در قرن سيزدهم ميلادى در اوج قرار داشت، جستجو مى‌کند. بر اساس چنين فلسفه يا احساسى بود که جون آو آرک ”Joan of Arc“ در سال ۱۴۳۰ ميلادى توانست رزمندگان فرانسوى را عليه استعمارگران انگليسى به هيجان و حرکت درآورد. با همه اين احوال، اين‌گونه ناسيوناليزم تا قرن نوزدهم نتوانست از حالت پاترياتيزم يا ”ميهن‌خواهي“ خارج شود و نمادى فلسفى پيدا کند. از هنگام تبديل شدن حکومت‌هاى گوناگون به نظام ”حکومت ملتي“ در قرن ياد شده، اين انگيزه گام به ميدان مباحث فلسفى و انديشه‌هاى سياسى نهاد.

جهت‌گيرى‌هاى نوين در ناسيوناليزم

در گذران دگرگونى‌هائى چشمگير ژئوپوليتيک دهه واپسين قرن بيستم و ابتداى دههٔ آغازين قرن بيست و يکم، دگرگونى‌هائى اساسى در جهت‌گيرى‌هاى ناسيوناليستى ديده شد. در اين جهت‌گيرى نوين، به‌ويژه در کشورهاى اروپائى خاورى و در ايران، ناسيوناليزم ايدئولوژى حکومت نيست؛ روالى نيست که از سوى حکومت براى دربر گرفتن طبقات گوناگون جامعه، جريان داشته باشد. جهت‌گيرى‌هاى نوين ناسيوناليستى که سبب استقلال شمار زيادى از کشورهاى نوين در اروپاى خاوري، آسياى مرکزى و قفقاز و همچنين سبب آزادى شمار ديگرى از ملت‌ها در اروپاى مرکزى در دهه ۱۹۹۰ شد، روالى نيست که از بالا (حکومت) به پائين در جريان باشد. اين دگرگونى شاهد روند تازه‌اى از ناسيوناليزم است که از سوى مردم، يعنى از ريشه گياه به‌سوى بالا (به‌سوى حاکميت) در جريان است و نهادها و نمادهاى آن با نهادها و نمادهاى روال کلاسيک ناسيوناليزم تفاوتى ژرف دارد. اين روال نوين ناسيوناليزم پديده فلسفى – سياسى – جغرافيائى کاملاً تازه و نيازمند مطالعاتى کاملاً جديد است.

جهت‌گيرى‌هاى ناسيوناليزم نوين در ايران کنونى از آميخته‌اى از انگيزه‌هاى ”ديني“، ”ميهن‌خواهي“ و گرايش به‌سوى ارزش‌هاى مدرن همچون مردم‌سالارى ريشه مى‌گيرد و از سوى طبقات گوناگون مردم عادى کشور قابل تشخيص است، بى‌آنکه ساختار سياسى ناسيوناليستى ويژه‌اى بر آن حاکم باشد و راهبرى آن را بر‌عهده گيرد. به‌نظر مى‌رسد هدف اين جهت‌گيري، در مراحل اوليه حفظ يکپارچه ملى و سرزميني، در قبال تهديدهاى خارجى و زياده‌روى‌هاى داخلى باشد ”جهت‌گيرى‌هائ۰لى تهديدآميز ايالات متحده عليه ايران در سال‌هاى پس از انقلاب، به‌ويژه عليه منافع ملى ايران در خليج فارس و درياى خزر، از عوامل تحريک‌کننده جهت‌گيرى‌هاى نوين ناسيوناليستى اخير ايران شمرده مى‌شود“. اما كشورمان افغانستان بدور از اينگونه تحريكات هنوز در بين أقوام خود دست و پنجه ميزند و قومى به نام پشتون تكه دارى مملكت را گرفته و خودرا قوم أفضل تر نسبت به ديگر أقوام ميداند.

اين جهت‌گيرى‌هاى تازه در کشورهاى انقلابى مانند ايران و در کشورهاى تازه استقلال يافته اروپاى مرکزى و خاورى و تا حدودى در برخى از کشورهاى آسياى مرکزى و قفقاز، براى اعتلاء جايگاه ملت در برابر حاکميت است، حال آنکه حاکميت، به‌ويژه در ايران، هر روز بيشتر از روز پيش، خود را در اين جهت‌گيرى شريک و سهيم مى‌سازد.

بدين ترتيب، ناسيوناليزم در ايران از سه دوران مشخص گذشته است:

– دوران نخست، از آغاز قرن بيستم تا ميانه اين قرن (اواخر دوران قاجاريه و سراسر عصر پهلوى اول)

– دوران دوم، از دهه ۱۹۴۰ تا انقلاب اسلامى

– دوران سوم، از انقلاب اسلامى (۱۹۷۹) تاکنون.

ناسيوناليزم، نيروى يکپارچه‌کننده

ناسيوناليزم، در مقام يک انديشه سياسى با ارائه تعاريف تحريک‌کننده‌‌اى از ”مليت“ و ”هويت ملي“ در گروه انسانى ويژه و نيز با بهره‌گرفتن از کشش احساسى زيربنائى خود که در ميهن‌خواهى ريشه دارد، گروه انسانى ياد شده را به‌گونه‌ يک ”ملت“ در مى‌آورد و يا ملت‌هاى از هم گسيخته و از هم جدا افتاده را يکپارچه مى‌سازد. بهترين نمونه از ملت‌هائى که زير تأثير نيروى ناسيوناليزم يکپارچه شدند، کشورهاى اروپاى مرکزى در قرن نوزدهم هستند؛ کشورهائى مانند آلمان و ايتاليا در اروپاى باختري، که در گذشته به‌گونه موزائيکى سياسى از حکومت‌هاى قومى و شهرى چندگانه از هم جدا افتاده زندگى مى‌کردند و پس از به هم پيوستن و يکپارچه شدن، دو ملت ياد شده را در اروپاى باخترى به‌وجود آوردند. در نيمه دوم قرن بيستم نيز يکپارچه شدن دو ويتنام، دو آلمان و دو يمن نمونه‌هاى بارزى از نقش‌آفرينى ناسيوناليزم در مقام ”نيروى يکپارچه‌کننده – unification nationalism“ در قرن گذشته است، حال آنکه تلاش دو کره، در دهه آغازين قرن بيست و يکم، براى يکپارچه شدن، نشان‌دهنده دوام نقش‌آفرينى اين نيرو در يکپارچه کردن ملت‌هاى از هم گسيخته در قرن حاضر است. اين نقش‌آفرينى در چهارچوب تئوى آيکونوگرافى ژان گاتمن قابل بررسى است.

Fifteen Hazara civilians shot dead in Ghor/Afghanistan


Suspected Taliban gunmen stopped two vehicles in central Afghanistan and shot dead 15 Hazara passengers at the side of the road, police in Ghor province have said.

Only one man escaped after the gunmen held up two vehicles on a road in the province and shot dead 10 men, four women and one child, police said.

“Armed gunmen stopped two vehicles and shot dead the passengers,” Abdul Hai Khatibi, spokesman for the governor of Ghor province, told the AFP news agency.

“They ordered all passengers to stand in one line, and then they shot them dead one by one.

“One man managed to flee. All of the others were shot in the head and chest.”

The apparently sectarian killings included a newlywed couple. The Hazara Passengers may have been on the way back from celebrating the marriage.

Hazaras are not safe at any place in Afghanistan, as Taliban have killed many passengers on their way to home.

Behsood is another victim of Taliban by the name of Kochi, burning the home of innocent Hazaras.

According to recent UN figures, civilian casualties soared by 24 percent in the first half of 2014, while the International Crisis Group has said the “overall trend is one of escalating violence and insurgent attacks.”

هيچ جنگى، جنگ خوب نيست

اگر به سيزده سال پيش برگرديم، روز و شبى كه موشك هاى آمريكايى كابل را نشانه ميرفتند و بيش از يك و نيم ميليون نفر أعم أز كودكان، زنان و غير نظاميان، كشته شدند.
بعد از آن گروه تروريستى طالبان كشور را به دو ديده تقديم آمريكا و بعدش ناتو كردند.
ريس جمهور وقت آمريكا جورج بوش گفت: ما براى دموكراسى اين جنگ را عليه تروريزم انجام داديم. اين بدان معنى كه ما يك جنگ خوب انجام داديم و تروريزم را شكست داديم.
حالا عبدالله عبدالله و پيروانش تصميم به تشكيل يك دولت موازى يا مستقل دارند كه قطعن بدون جنگ نميشود زيرا كه مردم افغانستان از ريس تا فقير هيچكدام ديپلماسى را نميفهمند و تنها زبانى كه متاسفانه در شرايط اين چنينى در افغانستان رايج است، زبان جنگ است.
در نهايت به نظر من اگر تا يك ماه ديگر جنگ داخلى در افغانستان صورت نگيرد، ديگر هيچ زمانى صورت نخواهد گرفت. چرا كه دوران گذار افغانستان سپرى شده و اين جنگ به اصطلاح خوب رفته رفته دامنه اش به جنوب آسيا و آسياى ميانه خواهد كشيد. در آن صورت جنگ بر سر برداشتن تروريست نخواهد بود يا بر سر
قدرت بلكه آن موقع حكومت جهانى مطرح است و يك نظام فراگير كه بيخش هم برميگرده روى ميز ملكه إليزابيت…