دو روز پر دست آورد در دانشگاه گوته آلمان

با دعوت رسمی از جانب دانشگاه گوته به عنوان استاد مهمان علاوه بر آشنایی با مدیر تولید شبکه SWR و ایجاد روابطی عمیق تر با دانشکده شرق شناسی و ژورنالیزم. گزارشی نکته وار را در پایین خدمت تان ارائه میکنم.
موضوعاتی که در سمینار داشتم:

image

-افغانستان از صد سال گذشته تا کنون و کشتار سیستماتیک هزاره ها
– فقر و رنج وارده از جانب حکومت ها بر هزاره ها
– جنگ تحمیلی داخلی
-هزاره ها بعد از رژیم طالبان
– هزاره ها و دموکراسی

نتیجه:
-معرفی شورای جهانی هزاره
-معرفی منابع موثق برای پژوهش بیشتر راجع به این اقلیت در افعانستان و اروپا
– دو نفر از دانشجویان ژورنالیزم قرار است که پایان نامه لیسانس شان را به این موضوع اختصاص دهند
– تهییه گزارش تحقیقی  از هزاره ها و نشر آن در سایت دانشگاه و رسانه های آلمان

ادریس جویا

image

image

Statement of Afghanistan intellectuals to the “movement support for enlightenment “

image

In the name of God,

We, the civil activists of Afghanistan in culture, art and literature, with strong belief in balanced development and with understanding the fact that deprivation of a sub-region of the country, means the deprivation of the country as a whole, hereby, announce to support and stand with the enlightening movement for their right civil demands.
We together with the raising voices for justice, want the government to implement the transmission of 500KV power plant project (between Turkmenistan and Afghanistan) according to its master plan by Fichtner experts’ survey that is Bamyan route. We strongly wish that this movement should serves as the beginning for stepping into the path of balanced development across the country until every citizen is benefiting from the development services and progressive facilities.

Signatories:

Rahnaward Zaryab . Sediq Barmak . Dawood Sarkhosh . Atiq Rahimi . Partaw Naderi . Ebrahim Amini . Shahbaz Iraj . Manizha Bakhtari . Parwin Pezhwak . Edris Joya . Mohsen Hosseini . Jawad Khawari . Ghasem Rameshgar . Mortaza Rahimi . Mohammad Sharif Saidie . Saborullah Siyasang . Hazhbar Shinwari . Homaira Ghaderi . Seyed Zia Ghasemi . Mohammad Kazem Kazemi . Sahra Karimi . Razi Mohebi . Abutaleb Mozafari . Homeira Neqhat Dastgirzada . Khaled Nawisa . Zinat Noor . Kaweh Jobran . Aref Jafari . Eleha Soroor . Shekib Mosadeq . Ali Hazara . Sediqa Dowlat . Ali Mehrjoe . Basir Ahang . Elena Smith . Marina Gol Bahari . Akbar Khorasani . Schare Balkhi . Hadi Hazara . Halima Diba . Hussein Yasa . Mohammad Eshaq Fayaz . Ghanbar Ali Tabesh . Sadeq Dehghan . Ali Baba Owrang . sanam Anbarin . Vahid Negah . Mustafa Hazara . Amin Wahidi . Negin Badkhesh . Mozhgan Saghar . Naser Nader . Baran Sajadi . Kamran Mir Hazar . Hasan Ali Hatef . Salman Ali Oruzgani . Mahdi Mirzaie . Shoka Ali Mohammadi Shari . Batool Seyed Haidari . Wahid Baktash . Nasir Mehrin . Seyed Sekandar Hosseini . Ahmad Shah Sultan . Mohammad Hossein Fayaz . Ali Bayani . Ali Madad Rezwani . Narges Mosawi . Mohammad Sarwar Rajaie . Amena Nooruzi . Esmaiel Gheybi . Hossein Rahyab Balkhi . Mohammad Oruzgani . Jawid Sina . Seyed Ali Ataie . Tahmasebi Khorasani . Ramin Mazhar

Translated by Yunus Rasa Bakhshi

Civil and cultural activists’ statement

In the name of God,

We, the civil activists of Afghanistan in culture, art and literature, with strong belief in balanced development and with understanding the fact that deprivation of a sub-region of the country, means theprivation of the country as a whole, hereby, announce to support and stand with the enlightening movement for their right civil demands.
We together with the raising voices for justice, want the government to implement the transmission of 500KV power plant project (between Turkmenistan and Afghanistan) according to its master plan by Fichtner experts’ survey that is Bamyan route. We strongly wish that this movement should serves as the beginning for stepping into the path of balanced development across the country until every citizen is benefiting from the development services and progressive facilities.

Rahnaward Zaryab . Sediq Barmak . Dawood Sarkhosh . Atiq Rahimi . Partaw Naderi . Ebrahim Amini . Shahbaz Iraj . Manizha Bakhtari . Parwin Pezhwak . Edris Joya . Mohsen Hosseini . Jawad Khawari . Ghasem Rameshgar . Mortaza Rahimi . Mohammad Sharif Saidie . Saborullah Siyasang . Hazhbar Shinwari . Homaira Ghaderi . Seyed Zia Ghasemi . Mohammad Kazem Kazemi . Sahra Karimi . Razi Mohebi . Abutaleb Mozafari . Homeira Neqhat Dastgirzada . Khaled Nawisa . Zinat Noor . Kaweh Jobran . Aref Jafari . Eleha Soroor . Shekib Mosadeq . Ali Hazara . Sediqa Dowlat . Ali Mehrjoe . Basir Ahang . Elena Smith . Marina Gol Bahari . Akbar Khorasani . Schare Balkhi . Hadi Hazara . Halima Diba . Hussein Yasa . Mohammad Eshaq Fayaz . Ghanbar Ali Tabesh . Sadeq Dehghan . Ali Baba Owrang . sanam Anbarin . Vahid Negah . Mustafa Hazara . Amin Wahidi . Negin Badkhesh . Mozhgan Saghar . Naser Nader . Baran Sajadi . Kamran Mir Hazar . Hasan Ali Hatef . Salman Ali Oruzgani . Mahdi Mirzaie . Shoka Ali Mohammadi Shari . Batool Seyed Haidari . Wahid Baktash . Nasir Mehrin . Seyed Sekandar Hosseini . Ahmad Shah Sultan . Mohammad Hossein Fayaz . Ali Bayani . Ali Madad Rezwani . Narges Mosawi . Mohammad Sarwar Rajaie . Amena Nooruzi . Esmaiel Gheybi . Hossein Rahyab Balkhi . Mohammad Oruzgani . Jawid Sina . Seyed Ali Ataie . Tahmasebi Khorasani . Ramin Mazhar

Translated: Yunus Rasa Bakhshi

Whay new protest in Afghanistan?

image

The statement of the Bamyan People’s Protest in regard to the 500 KV Electricity plan (regarding its diversion from its primary route (Bamyan-Maidan Provinces)
May 6, 2016
“The government is bound to create a progressive society, which attends to the welfare of its citizens, in accordance with the values of social justice, the protection of human dignity, the supporting of human rights, the fulfillment of democratic ideals, and the establishment of national unity. The government must follow a path that gives equality to all ethnic groups and equal development to all parts of the country (Islamic Republic of Afghanistan Constitution; (Article 6)
Dear compatriots! As you are aware, unfortunately the Leadership of the National Government has decided, in contradiction to Afghanistan’s Constitution and the wellness of all its people, to divert the main route (Bamyan-Maidan) of Turkmenistan’s 500 Kilo Volt electricity cable. Even worse than what has been mentioned, they did not pay attention to the legitimate demands of the people of Afghanistan regarding the cable, and still insist on their tyrannical and monopolistic decision. We, the people of Bamyan and the central areas of Afghanistan understand that such a decision is irrational and in contrary of national interests of the country in the following ways:
1- Transferring the electricity cable through the Salang pass, as the new proposal intends, will result in fewer economic benefits in the short and long term.
2- As it means the crossing of several electricity lines already established along the same route, it is contrary to equal development for all provinces.
3- There is a lack of adequate safety and security along the Salang Route; as we all witnessed with the power cut-off in Kabul.
4- It is not compatible with the logic and established practices of development and is not supported by the majority of experts.
5- The majority of people are not satisfied with the transition of the route to Salang and it severely puts the empathy and brotherhood of the country in danger.
According to the above, as well as tens of other reasons, the people of Bamyan realize that the latest decision of National Unity Government Cabinet is unwise, and the obstinacy in insisting to adhere to such decision in light of the above is autocratic and an example of obscurantism. So we state our demands, through this demonstration to which thousands have participated, as follows:
1. We ask the heads of the National Unity Government to respect their responsibility to all citizens, and the principle of equality for all citizens to have equal rights and equal development. Such equal rights are emphasized in the Constitution and correspond with the people’s demands in regard to the electricity cable transfer through Bamyan-Maidan Provinces.
2. We condemn the intractable and disuniting stands of the Government, and alert that the government will be held responsible for any consequences that result from this decision.
3. We want the heads of the National Unity Government to desist with their obstinacy and obscurantism in making such an unjustified decision at the soonest possibility, to bring their one-sided politics to an end, and to seriously review their policy and return the 500 KV electricity to its original rout (Bamyan-Maidan), which also is the preference of national and international experts.
4. We ask the International Organizations, donor countries to the Government of Afghanistan, National and International Human Rights Organizations who have a responsibility to poverty alleviation and sustainable development, to hear the democratic demands voiced by the people and to put pressure on the government, and to not allow the donation funds to be spent in a fashion against development logic because of the personal will of rulers and the monopolist statesmen.
5. The people of Bamyan assure the people of Central Afghanistan and other justice-seekers all over the country and the world that we will stand against such decision until fulfilment of these legitimate demands, and we are ready to pay any required price to achieve this. We also request the noble and aware people of Afghanistan to stand against the intractable and divisive discord of the government and join us in protest.
6. We urge the National Unity Government to bring an end to the current situation, Otherwise, there will continue widespread protests, with millions of people joining. Therefore, their chance to maintain their status as the legitimate leadership will be severely lost or severely curtailed.
7. The protest of the Bamyan people today is one of the primary civil disobedience and justice-seeking steps, but in the event of lack of attention of the government to our justice-seeking demands, we will pursue other options; such as stopping cooperation with the Government, withdrawal of our representatives from the government and closing the Government Offices, as well as other necessary actions.
The People of Bamyan

Translated by Dawood Wassl Hazaristani
Edited by Melissa Skye Chiovenda, PHD Candidate

من یک مهاجرم

image

وقتی که فرق دست چپ از راستم را متوجه شدم در ایران بودم. در بین خانواده و فامیل همه مان دری صحبت میکردیم. وقتی وارد مدرسه شدم اولین روز مدرسه شور و شوق خاصی دارد با همان عشق و علاقه وارد مدرسه شدم و با مادرم خداحافظی کردم و برایش گفتم برو خانه خودم میایم. خانم کاشانی معلم ما در مدرسه عرفان بود. بعد از خوش و بش متوجه شدم که تنها دانش آموز افغانستانی هستم در کلاس! مادرم روی نان لواش پنیر مالیده بود و برآیم داده بود تا در زنگ تفریح گشنه نمانم. اولین زنگ تفریح به صدا در آمد و من هم دنبال بقیه همکلاسی ها و بچه های کلاس دومی، سومی، چهارمی و پنجمی وارد حیاط مدرسه شدیم. مادرم گفته بود زنگ که خورد نان پنیرت را بخور. مادران خیلی از هم کلاسی هایم آمده بودند دم در ورودی مدرسه و برایشان خوراکی آورده بودند. یک لقمه از نان پنیرم را خوردم یک کلاس سومی آمد گفت: هی تو اسمت چیه؟ جواب دادم ادریس، کلاس اولی هستی؟ گفتم آره. مامانت کجاست گفتم خانه. گفت بده نون پنیرتو، گفتم چرا؟ بدون معطلی یکی خوابند زیر گوشم و از دستم نان پنیرم را کشید و با خنده و خوشحالی رفت پیش رفیقاش.
با گریه رفتم پیش خانم کاشانی گفتم: او بچه نان و پنیرم را گرفت و یک قفاق هم زد. گفت چی زد! صورت سمت چپم را نشان دادم و گفتم که کَده قفاق زد دَ اینجِم با قفاق زد. همان طور که بهش نگاه میکردم یکی بیخبر و محکم زد در صورت سمت راستم و گفت این اسمش صیلی است نه قفاق. ما در اینجا به این میگیم صیلی، صیلی.
بعد از کلاس بازهم مادران هم کلاسی هایم آمدند پشت درب کلاس تا فرزندانشان را ببرند و من چقدر خودم را لعنت میکردم که چرا به مادرم گفتم که نباید دنبالم بیایید.
از آن روز خیلی سالها میگذرد و من همین طور با تحقیر گاهی از معلم، گهی از مدیر و گاهی هم از هم مدرسه ای ها ولی خانم کاشانی اصالت افغانستانی ام را به من به عنوان یک معلم ایرانی شناساند.
وقتی نوجوان بودم خیلی با خودم فکر میکردم که چرا باید افغانستانی باشم و چرا اهل افعانستان بودن اینقدر بد است در ایران!
بعد از گذراندن تحصیلات در ایران عزمم را جزم کردم تا بروم به وطن، وطنی که یک عمر من جنگ و خشونت بوده وطنی که برای دیدنش لحظه شماری میکنم وطنی که در هر نشست و برخاست من در ایران آن را مثل پُتک میزنند بر سرم.
با توجه با مخالفت های والدین و خانواده تصمیم را گرفتم و همراه یکی از دوستان تهران را به مقصد مشهد و بعد هرات ترک کردم.
به محض ورودم به خاک وطن یک چشم گریه دیگری میخندید. دوستانی که از قبل تهران را ترک کرده بودند و در هرات کارو کاسبی برای خود راه انداخته بودند، دیدم همه شان از وطن راضی به نظر میرسیدند. میدان هوایی هرات خراب شده ای بود که یک یا دو تا هواپیما در فضای میدان بیشتر دیده نمیشد. هرات را به مقصد کابل  ترک کردم. از بالا که به زمین میدیدم فقط چند تا جاده و بقیه اش صحرا بود و هیچ رنگی به جز قهوه ای به چشم نمیخورد.
با امید و آرزو وارد کابل شدم، امید و آرزویی که در ایران به جایش نفرت داده بود. با خودم تصمیم گرفته بودم که هیچ وقت به ایران برمیگردم.
چند هفته اول در کابل بیشتر به دیدن شهر و سر کشیدن به بناهای تاریخی اختصاص داده بودم و سری هم به زادگاه های خانواده ام در چیندول، چهارقلعه وزیر آباد و تیمنی زدم. کوچه به کوچه و خیابان به خیابان پای پیاده طی میکردم  واقعن این احساس را داشتم که اهل همین جا هستم و این شهر شهر من واین کشور، کشور من است.
بعد از دید و بازدیدهای فامیل تصمیم گرفتم که مشغول کار در رسانه ها شوم و اینجا زندگی کنم.
اعضای فامیل و همکارانی که در تمام طول زندگی شان از افغانستان خارج نشده بودند کم کم با  “ایرانیگَک” گفتن (به قول خودشان شوخی بود) زخم زبان میزدند، زخم زبانی که مشابه اش را در ایران واژه “اَفی” یا “افغانی” به افغانستانی ها نصبت میدادند.
یاد گفته های دکتر علی شریعتی می افتادم که “از اینجا رانده ایم و از آنجا مانده”.
در کابل با توجه به همین زخم زبانها ما اَفی های ایرانیگَک جامعه ای برایمان تشکیل داده بودیم و همیشه با هم نشست و برخاست داشتیم. من هیچ وقت نتوانستم با خود کنار بیاییم که چرا در ایران مهاجر و در افغانستان غریبه بودم. چرا اگر در افغانستان تصمیم برای خدمت داری تو را محکوم به خیانت میکنند؟ از این چراها در ذهنم زیاد بود و در آخر تصمیمم را برای ترک گفتن هر دو کشور گرفتم.
شش هفت سالی میشود که نه ایران و نه افعانستان را دیده ام و مشغول زندگی در آلمان هستم. اینجا از اَفی یا ایرانیگَک گفتن خبری نیست و هر کسی مصروف روز مرگی های خویش است.
ولی من هنوز به دنبال هویتم سرگردانم، اگر هویت را با اصالت و اصالت را با وطن گره بزنیم میگویم که از اینجا رانده ام و از آنجا مانده،  بی هویت و بی وطنم. من یک مهاجرم…

ادریس جویا

خبرنگار آزاد -آلمان